Z pewnością mamy, których dzieci chodzą do szkoły słyszały o „school assembly” (dosł. szkolne zgromadzenie), ale co to właściwie jest, czego nasze dzieci uczą się podczas niego? Czy jest to zwykła strata czasu, czy też ważny punkt dnia w codziennym życiu szkoły, czas na dodatkową naukę i refleksję?

School assembly przypomina apel w polskich szkołach. W Wielkiej Brytanii organizowany jest codziennie lub prawie każdego dnia. Nie jest to lekcja, a zgromadzenie uczniów i nauczycieli wraz z asystentami – zwykle dzieci z różnych klas (w szkołach podstawowych nawet wszystkich klas łącznie z przedszkolnymi), mające na celu podzielenie się przeżyciami, informacjami i punktem widzenia na różnorodne tematy częściowo lub wcale niezwiązane z obowiązkowym programem nauczania.

Tradycja assembly zrodziła się z codziennej wspólnej modlitwy, która stała się obowiązkową częścią nauki szkolnej po roku 1944, nakazanej na mocy ustawy edukacyjnej. W latach 50. i 60. assembly nazywane było „modlitwą” i było wąsko ukierunkowane. Czas odczytywania hymnów i modlitwy został już dawno zakończony, choć niektóre szkoły wyznaniowe nadal traktują assembly jako codzienne krótkie nabożeństwo.
W większości szkół taka modlitwa wydaje się nie na miejscu, biorąc pod uwagę fakt, że na populację uczniów składają się dzieci wielu wyznań. Również większość nauczycieli nie czuje się swobodnie prowadząc tego typu nabożeństwo. Niektórzy rodzice , nauczyciele i dyrektorzy szkół obawiają się, że byłaby to forma indoktrynacji.
Co wobec tego dzieje się podczas tych codziennych zgromadzeń, które trwają 15-30 minut? Oczywiście odbiega ono bardzo od tego, co zakładała ustawa z 1944 roku, jednak jeśli szkoły dobrze wykorzystają ten czas, assembly może mieć daleko idące korzyści edukacyjne.
Zgromadzenie prowadzi zazwyczaj dyrektor szkoły lub jego zastępca. To pozwala zbudować im więź z uczniami, ponieważ obowiązki, które sprawują zwykle nie pozwalają im na regularne nauczanie w klasach, a w każdym razie bardzo je ograniczają. Niekiedy assembly prowadzone jest przez wyznaczonych nauczycieli, którzy mogą mieć harmonogram i zmieniać się np. jeden dzień w tygodniu.
Dobrzy nauczyciele widzą w assembly możliwość kreatywnego nauczania połączonego z wychowaniem. Dzieci mają okazję dowiedzieć się czegoś nowego, co pozwala im lepiej rozwijać się, rozumieć rzeczywistość i daje im czas na chwilę refleksji.

Tematy poruszane podczas tych spotkań są bardzo różne. Mogą być związane z aktualnymi świętami i festiwalami obchodzonymi przez dzieci różnych kultur. Dotyczyć wychowania i współżycia z innymi, np. problemu bulling’u (czyli prześladowania w szkole jednych dzieci przez drugie), potrzeby rozwijania życzliwego nastawienia do innych, rozumienia i wczuwania się w sytuację innych, rozwijania w sobie pozytywnych cech charakteru takich jak wytrwałość, cierpliwość, koleżeństwo itd.
Częstym dodatkiem tych spotkań są opowieści ż życia, własne refleksje nauczyciela, osobiste przeżycia lub przeczytane opowiadanie związane z bieżącym tematem, na ogół zakończone morałem dającym powód do myślenia. Dobre assembly ma zwykle wymiar duchowy, co nie oznacza, że jest religijne. Może się kończyć krótką chwilą ciszy, by dzieci mogły zastanowić się nad tematem, odczytanym wierszem nawiązującym do danego zagadnienia lub utworem muzycznym. Dzieci zwykle opuszczają assembly patrząc na różne sprawy z innej perspektywy.
Wielu nauczycieli celowo wybiera nieznane wiersze i utwory, co jest dla nich nowym kulturowym doświadczeniem, a jednocześnie stanowi dodatkową korzyść edukacyjną.
Wielu rodziców pyta dzieci co robiły w szkole, czego nowego się nauczyły. Jest to zasadnicza część rozmów w wielu domach i sposób kontrolowania edukacji naszego dziecka. Mamy szansę dowiedzieć się nie tylko czego się uczy, lecz także sposobność, by samemu rozwinąć poruszany aktualnie temat i przekazać dzieciom to czego chcemy, by nauczyły się od nas.

Monika Mellor

Drukuj Wyślij

Wasze komentarze

Brak komentarzy.