Dodaj do ulubionych
Startuj z nami
Nadpobudliwość u dzieci
2007-08-21 16:36:24
Aktualizacja: 2007-09-12 15:15:35
Na nadpobudliwość psychoruchową cierpi ok. 5% dzieci. Trudno jest jednoznacznie określić jej przyczyny. Dotychczasowe badania wskazują, że skłonności do niej są dziedziczne. Cześć specjalistów uważa, że winę za to ponoszą uszkodzenia powstałe w życiu płodowym lub w trakcie porodu (np. niedotlenienie mózgu). Panuje opinia, że przyczyną nadpobudliwości jest odmienny sposób dojrzewania układu nerwowego spowodowany zmianami w materiale genetycznym, przez co następują zmiany w pracy niektórych struktur mózgowych. Rezultatem tych zmian są zaburzenia procesów psychicznych.
Nadpobudliwość ujawnia się zwykle przed 5 rokiem życia, czasami nieco wcześniej, najpóźniej jednak przed ukończeniem przez dziecko 7 lat.
Świat dziecka nadpobudliwego jest bardzo chaotyczny, nie potrafi się ono odnaleźć w otoczeniu licznych bodźców, przez co stale odczuwa niepokój. Nie potrafi pozostać w jednym miejscu, jest bardzo ruchliwe, a jego aktywność nie służy żadnemu celowi. Rodzice często nie umieją właściwie zareagować na takie zachowania, co powoduje narastanie trudności dziecka, ponieważ jego problemy nie wynikają ze złego charakteru, lecz z tego, że nie potrafi ono kontrolować własnego zachowania. Dlatego dzieci te wymagają szczególnej miłości, czułości i zrozumienia.
Aby sprawdzić czy nasze dziecko cierpi na nadpobudliwość psychoruchową, warto zaobserwować, czy niektóre z poniższych zachowań są dla niego charakterystyczne. Gdy dziecko:
• Nie może usiedzieć w jednym miejscu przez dłuższą chwilę. Cały czas macha rękami i nogami
• Biega i wspina się w nieodpowiednim miejscu i czasie
• Sprawia trudności przy kładzeniu do łóżka
• Łatwo popada w złość, bywa agresywne
• Mówi zbyt wiele, jest gadatliwe, bawi się zbyt głośno
• Psoci w szkole i w domu. Wydaje się, że nie słucha co mówią do niego rodzice i nauczyciele
• Ma problemy ze skupieniem się i zapamiętywaniem szczegółów
• Zazwyczaj wyrywa się z odpowiedzią, zanim usłyszy pytanie do końca.
• Nie potrafi czekać na swoją kolej w grach i zabawach w grupie
• Przerywa innym
• Często ulega wypadkom i urazom
• Ma problem z wykonywaniem czynności według instrukcji.
• Często gubi rzeczy potrzebne w domu lub szkole, sprawia wrażenie niezorganizowanego lub zapominalskiego
• Nie potrafi efektywnie planować
możemy podejrzewać, że cierpi na ADHD. Jeśli jednak te objawy występują tylko w określonej sytuacji, np. w domu lub przedszkolu, wówczas przyczyna takiego zachowania może tkwić w otoczeniu, a nie w dziecku.
Jak możemy pomóc dziecku nadpobudliwemu?
W leczeniu ADHD stosowane są różne metody, które dostosowuje się do wieku i potrzeb dziecka. Mogą to być psychoterapia indywidualna, leczenie farmakologiczne, ćwiczenia rozwijające uwagę i pamięć, jak również terapia rodzinna. Warto jednak pamiętać, że nadpobudliwość sprawia wiele problemów samemu dziecku, gdyż jest mu trudniej znaleźć przyjaciół, osiągnąć sukces w szkole czy usłyszeć pochwałę od rodziców lub nauczyciela.
Możemy pomóc dziecku, organizując jego otoczenie poprzez wprowadzenie rutyny, czyli stałego rozkładu zajęć, by czas wstawania, jedzenia, aktywności w ciągu dnia i pora snu były codziennie te same. Daje to dzieciom poczucie stałości i bezpieczeństwa. Dobrze jest ograniczyć ilość bodźców oddziałujących na dziecko, takich jak puszczanie głośnej muzyki, wizyty wielu gości naraz, gry komputerowe. Dziecko powinno skupiać się na jednej czynności w danym momencie. Gdy je, nie powinno jednocześnie oglądać telewizji.
Polecenia wydawane przez rodziców powinny być konkretne, zamiast „posprzątaj” lepiej jest powiedzieć konkretnie „złóż ubranie”.
Bardzo wiele zależy od rodziców, dlatego powinniśmy starać się być cierpliwi, ignorować pewne nieszkodliwe wygłupy, natomiast chwalić wszelkie osiągnięcia dziecka i zachęcać je do dalszego działania. Naturalnie konieczne jest określenie reguł, lecz zbytni rygor może przynieść odwrotne do pożądanych skutki.
Co zrobić gdy podejrzewamy, iż nasze dziecko jest nadpobudliwe?
W takiej sytuacji należy wybrać się do lekarza pierwszego kontaktu (GP), który w razie potrzeby skieruje dziecko do specjalisty. Najprawdopodobniej do postawienia diagnozy będzie chciał przeprowadzić wywiad z innymi osobami, które znają nasze dziecko i mogą wskazać dodatkowe informacje dotyczące jego zachowania, np. z nauczycielem. Zwykle lekarz posiada gotowy formularz, który nauczyciel może wypełnić. Zbada również wzrok i słuch dziecka, jeśli nie było to zrobione wcześniej. Być może lekarz zaproponuje wypróbowanie środków farmakologicznych, aby zobaczyć, czy to pomoże kontrolować zachowanie nadpobudliwego dziecka. Samo wypróbowanie leku nie jest jeszcze podstawą do postawienia diagnozy, lecz jest ważną częścią jej częścią. Bywa, że dziecko w gabinecie lekarskim zachowuje się normalnie i lekarzowi trudno jest jednoznacznie stwierdzić, czy cierpi ono na nadpobudliwość. Może wówczas wysłać je do specjalisty, który pomaga dzieciom z problemami związanymi z zachowaniem, np. psychologa.
Jak wykazują najnowsze badania, u większości dzieci (ok. 70%) choroba ustępuje w okresie dojrzewania, prawdopodobnie na skutek burzy hormonalnej i reorganizacji pracy mózgu. Do tego czasu jednak nie możemy zostawić dziecka bez pomocy.
Monika Mellor
Nadpobudliwość ujawnia się zwykle przed 5 rokiem życia, czasami nieco wcześniej, najpóźniej jednak przed ukończeniem przez dziecko 7 lat.
Świat dziecka nadpobudliwego jest bardzo chaotyczny, nie potrafi się ono odnaleźć w otoczeniu licznych bodźców, przez co stale odczuwa niepokój. Nie potrafi pozostać w jednym miejscu, jest bardzo ruchliwe, a jego aktywność nie służy żadnemu celowi. Rodzice często nie umieją właściwie zareagować na takie zachowania, co powoduje narastanie trudności dziecka, ponieważ jego problemy nie wynikają ze złego charakteru, lecz z tego, że nie potrafi ono kontrolować własnego zachowania. Dlatego dzieci te wymagają szczególnej miłości, czułości i zrozumienia.
Aby sprawdzić czy nasze dziecko cierpi na nadpobudliwość psychoruchową, warto zaobserwować, czy niektóre z poniższych zachowań są dla niego charakterystyczne. Gdy dziecko:
• Nie może usiedzieć w jednym miejscu przez dłuższą chwilę. Cały czas macha rękami i nogami
• Biega i wspina się w nieodpowiednim miejscu i czasie
• Sprawia trudności przy kładzeniu do łóżka
• Łatwo popada w złość, bywa agresywne
• Mówi zbyt wiele, jest gadatliwe, bawi się zbyt głośno
• Psoci w szkole i w domu. Wydaje się, że nie słucha co mówią do niego rodzice i nauczyciele
• Ma problemy ze skupieniem się i zapamiętywaniem szczegółów
• Zazwyczaj wyrywa się z odpowiedzią, zanim usłyszy pytanie do końca.
• Nie potrafi czekać na swoją kolej w grach i zabawach w grupie
• Przerywa innym
• Często ulega wypadkom i urazom
• Ma problem z wykonywaniem czynności według instrukcji.
• Często gubi rzeczy potrzebne w domu lub szkole, sprawia wrażenie niezorganizowanego lub zapominalskiego
• Nie potrafi efektywnie planować
możemy podejrzewać, że cierpi na ADHD. Jeśli jednak te objawy występują tylko w określonej sytuacji, np. w domu lub przedszkolu, wówczas przyczyna takiego zachowania może tkwić w otoczeniu, a nie w dziecku.
Jak możemy pomóc dziecku nadpobudliwemu?
W leczeniu ADHD stosowane są różne metody, które dostosowuje się do wieku i potrzeb dziecka. Mogą to być psychoterapia indywidualna, leczenie farmakologiczne, ćwiczenia rozwijające uwagę i pamięć, jak również terapia rodzinna. Warto jednak pamiętać, że nadpobudliwość sprawia wiele problemów samemu dziecku, gdyż jest mu trudniej znaleźć przyjaciół, osiągnąć sukces w szkole czy usłyszeć pochwałę od rodziców lub nauczyciela.
Możemy pomóc dziecku, organizując jego otoczenie poprzez wprowadzenie rutyny, czyli stałego rozkładu zajęć, by czas wstawania, jedzenia, aktywności w ciągu dnia i pora snu były codziennie te same. Daje to dzieciom poczucie stałości i bezpieczeństwa. Dobrze jest ograniczyć ilość bodźców oddziałujących na dziecko, takich jak puszczanie głośnej muzyki, wizyty wielu gości naraz, gry komputerowe. Dziecko powinno skupiać się na jednej czynności w danym momencie. Gdy je, nie powinno jednocześnie oglądać telewizji.
Polecenia wydawane przez rodziców powinny być konkretne, zamiast „posprzątaj” lepiej jest powiedzieć konkretnie „złóż ubranie”.
Bardzo wiele zależy od rodziców, dlatego powinniśmy starać się być cierpliwi, ignorować pewne nieszkodliwe wygłupy, natomiast chwalić wszelkie osiągnięcia dziecka i zachęcać je do dalszego działania. Naturalnie konieczne jest określenie reguł, lecz zbytni rygor może przynieść odwrotne do pożądanych skutki.
Co zrobić gdy podejrzewamy, iż nasze dziecko jest nadpobudliwe?
W takiej sytuacji należy wybrać się do lekarza pierwszego kontaktu (GP), który w razie potrzeby skieruje dziecko do specjalisty. Najprawdopodobniej do postawienia diagnozy będzie chciał przeprowadzić wywiad z innymi osobami, które znają nasze dziecko i mogą wskazać dodatkowe informacje dotyczące jego zachowania, np. z nauczycielem. Zwykle lekarz posiada gotowy formularz, który nauczyciel może wypełnić. Zbada również wzrok i słuch dziecka, jeśli nie było to zrobione wcześniej. Być może lekarz zaproponuje wypróbowanie środków farmakologicznych, aby zobaczyć, czy to pomoże kontrolować zachowanie nadpobudliwego dziecka. Samo wypróbowanie leku nie jest jeszcze podstawą do postawienia diagnozy, lecz jest ważną częścią jej częścią. Bywa, że dziecko w gabinecie lekarskim zachowuje się normalnie i lekarzowi trudno jest jednoznacznie stwierdzić, czy cierpi ono na nadpobudliwość. Może wówczas wysłać je do specjalisty, który pomaga dzieciom z problemami związanymi z zachowaniem, np. psychologa.
Jak wykazują najnowsze badania, u większości dzieci (ok. 70%) choroba ustępuje w okresie dojrzewania, prawdopodobnie na skutek burzy hormonalnej i reorganizacji pracy mózgu. Do tego czasu jednak nie możemy zostawić dziecka bez pomocy.
Monika Mellor
Drukuj
Wyślij
Wasze komentarze
Portal Goniec.com nie bierze odpowiedzialności za treść zamieszczonych tutaj opinii i zastrzega sobie prawo do usuwania komentarzy niezgodnych z Netykietą.Brak komentarzy.