W każdej szkole, niezależnie w Polsce czy w Anglii, dzieci mające trudności w nauce otrzymują profesjonalną pomoc od pedagoga szkolnego. W Anglii, instytucja, która je wspiera nazywa się Special Educational Needs Departament.

Zapewne wielu z rodziców, których dzieci uczęszczają do tutejszych szkół wielokrotnie słyszało takie zwroty jak SEN Department, SENCO, IEP, SEN Assistant,  LS Assistant, ESL, SLT czy OT. Niejedna osoba zastanawiała się cóż mogą znaczyć lub kogo określać.

Nieenigmatyczny wydział SEN

W rzeczywistości te zaszyfrowane tytuły to nic innego jak określenia dla instytucji i osób zajmujących się udzielaniem profesjonalnej i wieloaspektowej pomocy dzieciom i ich rodzicom na terenie szkoły. W Anglii, w przypadku jakichkolwiek trudności w nauce, rodzice chętnie kontaktują się z wydziałem SEN, aby wspólnie ustalić sposób i zakres udzielonej pomocy.

Najważniejsze pojęcia:

Special Educational Needs Department jest porównywany do polskiej instytucji pedagoga szkolnego. Zajmuje się pomocą dzieciom mającym problemy z nauką, ale też tym wybitnie utalentowanym.

SENCO (Special Educational Needs Co-ordinator) to przełożony zespołu specjalistów z  różnych dziedzin psychologiczno-pedagogicznych. Jego zadaniem jest przeprowadzanie wstępnej diagnozy oraz pomoc w znalezieniu odpowiedniego specjalisty, uzyskaniu finansowej pomocy rządowej (SEN Statement) lub jej innej formy.

SEN Assistant, czyli nauczyciel wspomagający dziecko z problemami w nauce, to osoba, która zazwyczaj jest przy dziecku przez cały dzień (kilka dni w tygodniu), tłumaczy polecenia, wyjaśnia ponownie lekcje.

Speech and Language Therapist (SLT) jest odpowiednikiem naszego polskiego logopedy.

Occupational Therapist (OT - terapeuta zajęciowiowy) w Anglii, jest określeniem specjalistycznym. W Polsce tego rodzaju zajęcia przeprowadza pedagog szkolny lub psycholog. Terapeuta zajęciowy pracuje najczęściej z dziećmi mającymi problem w nawiązaniu więzi i poprawnych kontaktów z innymi ludźmi. Mogą to być, na przykład dzieci nadpobudliwe lub autystyczne. Terapeuta uczy dziecko akceptowanych społecznie zachowań poprzez wypracowanie z nim, jego własnej strategii działania w różnych sytuacjach. I tak na przykład dziecko nadpobudliwe, korzysta z tych zajęć wielopoziomowo. Znaczy to, że buduje swoje wartości poprzez zrozumienie siebie i nauczenie się kontrolowania emocji i reakcji. Bowiem, dopiero akceptacja siebie otwiera drogę do rozwoju i pozytywnych zmian.

Wiele szkół zatrudnia też ESL Teacher, czyli nauczyciela specjalizującego się w nauce języka angielskiego dzieci  nieanglojęzycznych.

SEN żargon

Same nazwy to jednak nie wszystko. Ważne jest też zrozumienie najczęściej używanych zwrotów.

Pod hasłem „SEN children” (hasło robocze), kryje się grupa dzieci, które są zarówno utalentowane (gifted and talented) jak i te, które mają różne problemy w nauce (learning difficulties).

Określenia „utalentowane” używa się wobec dzieci przejawiających ponadprzeciętne zdolności w nauce, muzyce, plastyce, sporcie, itp. W grupie dzieci mających problemy w nauce są dzieci niedosłyszące (Auditory Impairments), niedowidzące lub niewidome (Visual Impairmets), mające przewlekle problemy zdrowotne jak astma (Asthma), padaczka (Epilepsy), porażenie mózgu (Cerebral Palsy) itp., oraz te, które mają problemy z nauką z innych powodów, takich jak np. dysleksja (Dyslexia), nadpobudliwość (ADHD), problemy z koncentracja (ADD), autyzm (Autism), zespół Downa i wiele innych.

Dzieci nieanglojezyczne określa się mianem „ESL child” (English as a Second Language).
 
Nauczanie indywidualne

Każde dziecko ma inne potrzeby i to SEN  zajmuje się sposobem, w jaki zostanie im udzielona pomoc. Na początku opracowany zostaje programu koordynacji działań, zwanym IEP.

Zwrot ten oznacza indywidualny program nauczania (Individual Learning Plan). Dane, jakie powinien zawierać, to: imię i nazwisko dziecka, roku urodzenia, opis problemów, celów aż do przydziału zadań i podziału odpowiedzialności w zakresie udzielanej pomocy na terenie szkoły. Czasami IEP zawiera opis zadań do wykonania w domu pod kontrola rodziców. Ponad to, w punktach zapisane są szczegółowe informacje dotyczące strategii i metod działania, których wynik końcowy ma doprowadzić do poprawy wyników nauki dziecka. Każdy punkt IEP ma określone ramy czasowe, miejsce, w którym działania nastąpią (szkoła, dom) oraz kiedy i w jaki sposób będą sprawdzane ich efekty (sesje poranne lub po zajęciach szkolnych).     

Mniej więcej co 3 miesiące lub raz na pół roku sprawdza się postępy dziecka i efektywność IEP. Podczas każdego spotkania (review) mogą zapaść decyzje o kontynuowaniu celów IEP lub o modyfikacji czy też całkowitej ich zmianie. Cele i zadania z IEP są określane w ścisłej współpracy z rodzicami, nauczycielem i pedagogiem, gdyż warunkiem sukcesu jest pełna współpraca pomiędzy domem a szkołą w jednolitym i konsekwentnym działaniu na rzecz dziecka.
    
Dla Goniec.com - Agnieszka Anna Dymerska
(pedagog resocjalizacyjny, nauczyciel Montessori,
terapeuta czytania w języku angielskim
Phono – Graphix Programme, członek 
Special Educational Needs Department)

Drukuj Wyślij

Wasze komentarze

Brak komentarzy.